Ólympíuleikarnir
Það má með sanni segja að síðustu dagar hafi verið hinir ljúfustu. Ég er búin að vera í 10 daga fríi og hef því getað fylgst vel með ólympíuleikunum með fjarsteringuna í annarri og skonsu í hinni.
Það er stórmerkilegt hvernig hægt er að detta ofaní hinar ýmsu íþróttir. Sundknattleikurinn var vinsæll hjá mér enda þurfa leikmenn að troða marvaða allan leiktímann.
Ég skemmti mér einnig yfir dýfingunum, sérstaklega karla. Það er alltaf gaman að sjá vel þjálfaða stráka í litlum sundskýlum.
Ég horfði líka þónokkuð á fimleikana enda fyrrum fimmleikapía. Ég komst að því að ég hætti á réttum tíma í þessari íþrótt, eða um 12 ára aldur. Þá var ég búin að æfa í 7 ár. Hefði ég haldið áfram er óvíst að ég væri komin á kynþroskaskeiðið og ég væri líklegast ekki hærri en 1.50 og sirka 35 kg miðað við þessar stelpur sem ég var að horfa á í sjónvarpinu. Hvað er svo með strákana, það mætti halda að þeir löbbuðu á höndunum allan daginn því þær eru stærri en fótleggirnir.
Strandblakið var líka skemmtilegt, ég verð þó að segja að það olli mér miklum vonbrigðum að karlpeningurinn skyldi ekki vera ber að ofan. Stelpurnar þurfa að vera í pínulitlum bikiníum, sem ku valda miklum vinsældum hjá áhorfendum. Þess vegna væri ekkert annað en sanngjarnt að þeir sýndu á sér bringurnar.
Sundið kom skemmtilega á óvart. Ég hef aldrei verið jafn spennt yfir þessari íþrótt. Hún hefur í raun aldrei heillað mig neitt sérstaklega. Þegar íslensku sundmennirnir voru dottnir úr keppni þá ákvað ég að halda með áströlum sem höfðu kyntröllið Ian Thorpe í fararbroddi.
Ég horfði ekkert á körfuboltan. Af einhverri ástæðu finnst mér ekki gaman að horfa á körfubolta en mér þykir samt ákaflega gaman að spila körfu.
Skotfimin fór algerlega framhjá mér enda ekkert nema langdregin.
Sjósportin voru misskemmtilegt. Það var nátturúlega gaman að horfa á siglingarnar (áfram Haffi) og svo róðurinn.
Frjálar eru nátturúlega stór hluti af leikunum. Það sem stóð upp úr í þeim var að sjálfsögðu stangastökkskeppni kvenna þar sem Þórey Edda stóð sig frábærlega. Annars hafði ég líka mjög gaman að horfa á þrístökkið og svo að sjálfsögðu öll hlaupin. Mér finnst boðhlaupin vera rúsínan í pylsuendanum, enda eru hópíþróttir skemmtilegar.
Þangað til eftir 4 ár, þá segi ég skilið við ólympíuleikana. Bless í bili.
Það er stórmerkilegt hvernig hægt er að detta ofaní hinar ýmsu íþróttir. Sundknattleikurinn var vinsæll hjá mér enda þurfa leikmenn að troða marvaða allan leiktímann.
Ég skemmti mér einnig yfir dýfingunum, sérstaklega karla. Það er alltaf gaman að sjá vel þjálfaða stráka í litlum sundskýlum.
Ég horfði líka þónokkuð á fimleikana enda fyrrum fimmleikapía. Ég komst að því að ég hætti á réttum tíma í þessari íþrótt, eða um 12 ára aldur. Þá var ég búin að æfa í 7 ár. Hefði ég haldið áfram er óvíst að ég væri komin á kynþroskaskeiðið og ég væri líklegast ekki hærri en 1.50 og sirka 35 kg miðað við þessar stelpur sem ég var að horfa á í sjónvarpinu. Hvað er svo með strákana, það mætti halda að þeir löbbuðu á höndunum allan daginn því þær eru stærri en fótleggirnir.
Strandblakið var líka skemmtilegt, ég verð þó að segja að það olli mér miklum vonbrigðum að karlpeningurinn skyldi ekki vera ber að ofan. Stelpurnar þurfa að vera í pínulitlum bikiníum, sem ku valda miklum vinsældum hjá áhorfendum. Þess vegna væri ekkert annað en sanngjarnt að þeir sýndu á sér bringurnar.
Sundið kom skemmtilega á óvart. Ég hef aldrei verið jafn spennt yfir þessari íþrótt. Hún hefur í raun aldrei heillað mig neitt sérstaklega. Þegar íslensku sundmennirnir voru dottnir úr keppni þá ákvað ég að halda með áströlum sem höfðu kyntröllið Ian Thorpe í fararbroddi.
Ég horfði ekkert á körfuboltan. Af einhverri ástæðu finnst mér ekki gaman að horfa á körfubolta en mér þykir samt ákaflega gaman að spila körfu.
Skotfimin fór algerlega framhjá mér enda ekkert nema langdregin.
Sjósportin voru misskemmtilegt. Það var nátturúlega gaman að horfa á siglingarnar (áfram Haffi) og svo róðurinn.
Frjálar eru nátturúlega stór hluti af leikunum. Það sem stóð upp úr í þeim var að sjálfsögðu stangastökkskeppni kvenna þar sem Þórey Edda stóð sig frábærlega. Annars hafði ég líka mjög gaman að horfa á þrístökkið og svo að sjálfsögðu öll hlaupin. Mér finnst boðhlaupin vera rúsínan í pylsuendanum, enda eru hópíþróttir skemmtilegar.
Þangað til eftir 4 ár, þá segi ég skilið við ólympíuleikana. Bless í bili.
0 Comments:
Skrifa ummæli
<< Home